فارسی بهبود یادگیری و انگیزه ریاضی در مدارس امکان کم: مطالعه موردی لیسه نسوان چاه‌ زندان

چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی کارایی روش‌های فعال تدریس ریاضی بر ابعاد مختلف یادگیری شاگردان در یک بستر آموزشی کم‌امکانات بود. این پژوهش با رویکرد کمی توصیفی و مبتنی بر مطالعه موردی انجام شد و نمونه آن را ۱۹ شاگرد صنوف چهارم تا هفتم یک مکتب تشکیل دادند که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه‌ای محقق‌ساخته شامل ۲۵ گویه در پنج بُعد انگیزه، فهم مفاهیم، همکاری اجتماعی، نقش معلم و نتایج یادگیری گردآوری شد. پایایی ابزار با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ بررسی گردید که مقدار بسیار مطلوب ۰.۹۳۸ را برای کل پرسش‌نامه نشان داد. تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی ساده به‌صورت اکتشافی انجام شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که میانگین نمرات تمامی ابعاد بالاتر از حد متوسط مقیاس قرار دارد که بیانگر نگرش مثبت شاگردان نسبت به تجربه یادگیری ریاضی از طریق روش‌های فعال تدریس است. نتایج همبستگی حاکی از روابط مثبت و قوی میان برخی ابعاد، به‌ویژه بین فهم مفاهیم و نتایج یادگیری، بود. همچنین، تحلیل رگرسیون نشان داد که همکاری اجتماعی به طور معناداری (p = 0.008) نتایج یادگیری شاگردان را پیش‌بینی می‌کند. در مجموع، نتایج نشان می‌دهد که روش‌های فعال تدریس ریاضی، حتی در شرایط کم‌امکانات، می‌توانند از طریق تقویت سرمایه اجتماعی و همکاری بین‌فردی، نقش مؤثری در بهبود یادگیری ایفا کنند.