بررسی تأثیر آموزش امید بر محق‌پندارۀ تحصیلی و بی‌صداقتی تحصیلی متعلمان دارای رفتارهای خودشکن تحصیلی

چکیده

هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر آموزش امید بر محق‌پندارۀ تحصیلی و بی‌صداقتی تحصیلی متعلمان دارای رفتارهای خودشکن تحصیلی بود. این تحقیق به روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش­آزمون- پس­آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعۀ آماری این تحقیق شامل کلیه متعلمان دورۀ دوم متوسطۀ شهر کابل در سال تحصیلی 1401 بود که از میان 18 ناحیۀ تعلیم و تربیه 10 ناحیه به‌صورت خوشه‌یی چندمرحله‌یی و از هر ناحیه یک مکتب به‌صورت تصادفی انتخاب شد. برای غربال‌گری دارای رفتار خودشکن از پرسش‌نامۀ شناخت و رفتار خودشکن استفاده شد و در نهایت 40 نفر به‌صورت تصادفی ساده به‌عنوان آزمودنی­های تحقیق انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در این تحقیق پرسش‌نامۀ محق‌پندارۀ تحصیلی آکاسوسو (2002)، مقیاس شناخت و رفتار خودشکن کانینگهام (2007) و پرسش‌نامۀ بی‌صداقتی تحصیلی مک کابی و تریوینو (1996) بود. به‌منظور تجزیه‌وتحلیل داده­ها از شاخص‌های آمار توصیفی (میانگین و انحراف استندرد) و از آزمون­های آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس چندمتغیره) استفاده گردید. نتایج حاصل از تحقیق نشان داد که آموزش امید باعث کاهش بی‌صداقتی تحصیلی و محق‌پندارۀ تحصیلی در متعلمان می­شود (01/0P<). بر این اساس به معلمان پیشنهاد می­شود در طول دورۀ آموزش خود به آموزش امید به متعلمان مبادرت ورزند؛ به‌خصوص متعلمانی‌که دچار ضعف در یادگیری‌اند و به رفتارهای خودشکن روی می­آورند و به چگونه‌گی یادگیری و افزایش مهارت­های یادگیری دانش­‌آموزان توجه کنند.